آریا برزن

رنگ بهار

حالا هی شرمنده ام میکند ، این دل بی درمان پر امید .

هی میگوید بهار شده ، به آن شاخه شمعدانی کنار باغچه نگاه کن ، دارد غنچه میزند ، خجالت بکش بی عرضه ، یعنی از آن هم کمتری ...

ببین ، بهار دارد طبیعت را رنگ میزند ، نمیخواهی مرا رنگی کنی .....

عطر اقاقی را میخواهد و رنگ شقایق .

شرمنده اش میشوم ، آخر میترسم ، هراسانم ، از این آسمان آبی که انگار هر لحظه میخواهد ببارد .

چه کنم ، چه کنم اگراین چینی بند زده دوباره بشکند و آنوقت من بمانم و پاسخ هزاران سوال بی جواب .

محلش نمیگذارم ، شاید ساکت شود ، شاید عاقل شود ، شاید دست از سرم بردارد ، شاید رهایم کند ،

ولی نه ، ول کن نیست .

هی دائم بیخ گوشم حرفی ، کلامی ، انگار چیزی زمزمه میکند .

هی آن دل و جگر سوخته سالها پیش را روبرویم میگیرد و میگرید ، میگرید ، میگرید ، آنچنان بلند بلند که مردمان خیال کنند باران آمده و شمعدانیها دوباره میخواهند غنچه کنند .

هرچه هم میگویم که به گوشش نمیرود ،

انگارکودک است او و نمیداند دنیای آدم بزرگها حتی سر سوزنی شباهت به دنیای زیبا و پاک و بی آلایش او ندارد .

حق دارد طفلکی ، خسته شده ، از این همه حدیث حاضر و غایب ، از اینهمه تنهائی رنگارنگ ، که هیچ رنگش به درد تزئین سادگیهای او نمیخورد .

دیشب با صدای پای کسی که انگار آشنا بود ، تمام حیاط و بام خانه را جستجو کرد .

سحر گاهان که نعمت خواب هم از دستش به ستوه آمده بود ، کنار بسترم نشسته و خیره نگاهم میکرد ، مانند کودکی که سینه مادر را جستجو میکند ، او را در من می جست و نشان از بی نشان میخواست .

حالا در هزار توی افکارم ، در آن جاده از اینجا دور ، دنبال آن صدا میگردم ،

نمیدانم صدای بال پرندگان شبرو بود یا صدای پای آشنا .

انگار در گوشم گفت : بلند شو ، بهار آمده ، تو هم از هفت رنگ این رنگین کمان رنگی بردار و بگو " ها " و برو .

برو ، برو رنگت را بردار، نگاه کن ، یکی از این رنگها مال توست ،

فقط مراقب باش ،

مراقب باش رنگت را دوباره اشتباه برنداری !

بهزاد _ 7/1/85