آریا برزن

سالها پیش ، زمانی که در ساختمان مرکزی دانشگاه آزاد واحد جنوب مشغول بکار بودم این شعر را سرودم و بخاطر همین شعر هم از آنجا اخراج شدم .

تمامی اسامی بکار برده شده در این شعر ،همکاران من در آنجا بودند ، در آن زمان این شعر بدون اطلاع خودم ( توسط همکارم آقای احمدی ) تکثیر شد و تقریبا تمام یکصد نفری که در آن مجموعه مشغول به کار بودند ، هر کدام نسخه ای از آن را داشتند ، نمیدانم ، ولی اگر باز هم به همان دوران بازگردم ، باز هم همین کار را خواهم کرد .

ضمنا" اگر دوستانی از آن دوران این شعر را خواندند ، خوشحال خواهم شد زیارتشان کنم .

توجه :

منظور از « رمز SUPER » کلمه رمز مسئول ( SUPERVISOR ) کامپیوتر مرکزی است .

منظور از « VAX » سیستم عامل VAX است .

آقای « میزرا ...... » که در بیت یکی مانده به آخر به نام ایشان اشاره شده ، معاون بخش کامپیوتر ساختمان مرکزی دانشگاه آزاد واحد جنوب بودند و درگیری بین بنده و ایشان بر سر این شعر باعث اخراجم شد ( بعدها به پاداش کم کردن شر بنده ، پست مدیریت را به ایشان عنایت کردند ) ، راستش را بخواهید این شعر را فقط به خاطر آن یک بیت سرودم ( یک دکمه داشتم برایش یک کُت دوختم )

اخراج

دوش در بزم دلم شــــــیهه کشـــــــیدم آنی

هاتفی گفت که بهـــــزاد که را میخوانی

گفتم از میمنت عشــــق و سفر کـــرده دل

خویش بر خویش زنم تا نکــــنم حیرانی

عاقلی ، نقطه پرگــــــــــــار وجودی ، اما

عشـــق داند که در این دایره سرگردانی

سر سجاده و تســـــــــــــــبیح ز ارباب وفا

قاســــمی بود و نجف زاده و شهمیرانی

موسوی از غم جــبـــــاری و مجدی خندید

با امینـــی و رضـــــا نیا دگر خود دانی

گر بیاید که بدســــــــــــتم برسد چیت چیان

سفره دل بگشـــــــــــــایم ز غم بی نانی

گلگزار است که می گفت همین دانشـــفــر

چه بیاورد ســر ســِــــــــرور ما میدانی

دانش از فرط وفا گفت که گلدشت کجاست

گـلـــگزاری که سرش را زتنش بستانی

احمدی گفت من آنم که دو صـــد درد و بلا

بسرت آورم ار رمز SUPER را دانی

ای شهابی که دگر پیر شدی از غم VAX

تو گل ســـرســـــــبد محفــــل ما رندانی

میــرزا چون سر کاری به کسی می پیچی

وای بر آن ننـــه مرده که تو می پیچانی

دوش در عالـــم مســــــــــتی ز می رزازی

راسـخی گفت : زرین گل ، خلق می خندانی

بهزاد _ 13/5/74